Nothing Else Matters - ชั่ววูบ

Nothing Else Matters

ชั่ววูบ

ฉันกำลังมองลงมาจากดาดฟ้าตึกสิบชั้น

คิดว่าความสูงระดับนี้น่าจะทำให้ฉันมองเห็นอะไรๆได้นานขึ้นหน่อย

ไทยมุงด้านล่างกำลังไปเรียกคนที่มีความหมายกับฉันที่สุดมาตามคำเรียกร้องของฉัน

ตอนนี้ฉันเป็นเพียงเศษซาก และต่อจากนี้ไม่กี่นาทีก็จะเป็นแค่เศษซาก

ฉันจึงอยากให้พวกเธอมาหา

พวกเธอจะคิดอย่างไร?

พวกเธอคงจะสะอิดสะเอียนฉันมามากพอแล้วจนไม่อาจรู้สึกอะไรได้มากไปกว่านี้

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น--- ด้วยสันดานและความหน้าด้านที่มี-

ฉันจึงไม่เคยย่อท้อที่จะวาดหวังครั้งใหม่

เพียงเพื่อจะได้จ้องมองมันแตกสลาย

และถูกเศษเสี้ยวของมันทิ่มแทงอยู่เรื่อยไป

ฉันบอกว่าตัวเองยังคงคาดหวัง

แต่บางทีมันอาจไม่ใช่คาดหวังแล้วก็ได้

บางทีฉันอาจแค่สงสัยใคร่รู้มากกว่า

พวกเธอกำลังวิ่งมาจากอีกฟากของถนน ฉันเห็นพวกเธอจากตรงนี้

พวกเธอตัวเล็ก เป็นเพียงจุดเดียว จุดเดียวบนแผนที่ถนน ครึ่งจุดบนแผนที่แขวง

ซากจุดบนแผนที่โลก ไม่เหลืออะไรในแผนที่จักรวาล

แต่ภาพของพวกเธอทำให้ลำคอของฉันตีบตัน

ฉันเตรียมตัวสำหรับเวลานี้มานาน เวลาที่ความหวังครั้งสุดท้ายอาจไม่เป็นจริง

พวกเธอไม่เคยเข้าใจ และฉันก็ไม่เคยหวังให้พวกเธอเข้าใจ

การเป็นแค่คนเดียวที่เข้าใจความเจ็บปวดของตัวเองเป็นเรื่องเศร้า

ฉันร้องไห้บ่อยๆเพราะความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างนี้ และทุกครั้งก็พยายามที่จะตัดใจ

ฉันคุ้นชินกับการร่วงหล่นมานานแล้ว

ร่วงลงไปในหลุมไร้ก้น ที่กลางอกของตัวเอง

ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน

พวกเธอกำลังวิ่งมาจากอีกฟากถนน แต่ฉันมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความเปล่าเปลี่ยว

ความหวังเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นมา

รวบคอฉันไว้

รัดและบีบคั้นเสียแน่น

เสียงที่เล็ดลอดออกมามีเพียงลมแห้ง ๆ ที่ไถถากไปกับลำคอ

ไม่อาจร้องหาใคร

ฉันมองไปรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง

เป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของสิ่งมีชีวิตที่ต้องการหาทางรอด

ฉันหวังว่าจะมีใครเห็นฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้แล้วเดินเข้ามา

เขาคนนั้นจะบอกว่าไม่เป็นไร เขารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว

ไม่เป็นไร

ไม่เป็นไร

ลงมาเถิด

กลับบ้านกันนะ

แต่มันจะไม่เกิดขึ้น

ในเมื่อฉันเองก็ไม่เคยเข้าใจใครได้ ฉันมีสิทธิ์หรือที่จะหวังให้คนอื่นมาเข้าใจ

มันก็แค่คำโกหกอีกอย่างหนึ่ง ถ้อยคำที่ไร้ความหมาย

ฉุดความสัมพันธ์ของคนเราลงไปอยู่ในระดับไร้ความหมาย ไร้ค่า

แสงเดียวในความมืดดับลงแล้ว

แต่ฉันก็ยังคงร่วงละลิ่วลงไปสู่หลุมดำกลางใจของตัวเอง

พวกเธอมาอยู่ที่หน้าตึกแล้ว

เสียงเพลงของเดวิด แกรเร็ต เสียดก้องอยู่ในโพรงหูของฉัน

ข้างนอก ลมแรงพัดวนอยู่รอบหัว

ฉันไม่ได้ยินหรอกว่าพวกเธอตะโกนว่าอะไร

อะไรนะ?

พวกเธอห่วงฉันจริงหรือ

พวกเธอรักฉันจริงหรือ

หรือพวกเธอก็แค่หนักใจ

พวกเธอจะต้องการฉันไว้ทำไม ฉันมีประโยชน์อะไรสำหรับพวกเธอ

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันเตรียมใจมานานแล้ว ว่าไม่มีอะไรที่ได้มาโดยฟรี ๆ

คนที่ไม่ได้ทำอะไรให้ใครเลย ไม่ควรคาดหวังที่จะได้อะไรตอบแทน

ไม่ว่าใครจะป้อนคำสัญญาอะไรต่อมิอะไรให้ฉัน

ด้วยวิธีที่อ่อนหวานที่สุด

และเข้มแข็งที่สุด

มันคงเป็นคำสาป ที่ทำให้ฉันไม่เคยเชื่อคำใด ๆ ลงได้

เหนื่อยเหลือเกิน

ในชีวิตนี้ ฉันจะเจอสิ่งเที่ยงแท้ให้ยึดเกาะได้บ้างไหม?

หากฉันยังมีความเคลือบแคลงเป็นคำสาปประจำตัวเช่นนี้

ฉันกดปุ่มเพลย์

เพลง Nothing Else Matters ค่อย ๆ ไหลผ่านสายโลหะในกระเป๋ากางเกง

โน้ตเพลงเจือจางสองสามชุดผ่านหูฉันไปอย่างเชื่องช้า

ขณะที่ฉันค่อยๆเติมถ้อยคำลงบนริมฝีปากของพวกเธออย่างประณีตบรรจง

เติมมันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่นที่สุด

แต้มแววตาแต่ละคู่ด้วยความห่วงใยสุดประมาณ

แต่ละปากเผยอคำสัญญาครั้งสุดท้ายที่ฉันอยากได้ยิน

ฉันก็แค่อยากได้ยิน...

ฉันพึมพำ...

ฉันจะถามคำถาม...

พวกเธอจะตั้งใจฟัง...

พวกเธอจะตะโกนว่าฉันยังสงสัยอะไร

ยังมีอะไรที่ฉันไม่แน่ใจอย่างนั้นหรือ

พวกเธอจะถามฉันไม่หยุด

พวกเธอจะต้องการได้ยินว่าฉันต้องการอะไร

ฉันต้องการจะรู้อะไร

ฉันแค่ต้องการจะรู้ความจริง

จากอกที่กลวงโบ๋ของทุกคน

พวกเธอก็เหงาอย่างฉันใช่ไหม?

ถ้าใช่ฉันก็ต้องขอโทษที่เห็นแก่ตัว...

แต่ฉันมีเวลาไม่มากนัก และฉันก็มีคำถามมากมาย

ที่พวกเธอไม่เคยจะสนใจฟัง

ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่า

หลังจากฉันได้ทำผิดพลาดอะไรไปมากมาย -

หลังจากที่ฉันพบว่าตนทำตามความใฝ่ฝันไม่ได้ -

หลังจากฉันกลายเป็นคนไร้น้ำยา -

หลังจากที่ฉันทำความหวังหล่นหายไป -

หลังจากที่ตัวฉันเปลี่ยนแปลง -

หลังจากที่ฉันพูดอะไรโง่ ๆ ออกไป -

หลังจากที่ฉันเห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าให้อภัย -

หลังจากที่ฉันเมินเฉยต่อใคร ๆ -

หลังจากที่ฉันได้โพล่งถ้อยคำรำคาญออกไป -

หลังจากที่ฉันทำให้คนมากมายต้องโกรธเคืองเจ็บช้ำ -

หลังจากที่ฉันทำให้ตัวเองเป็นคนน่ารังเกียจ -

หลังจากที่ฉันไม่มีใครต้องการ -

หลังจากที่ฉันไม่เหลือใคร...

.

.

.

พวกเธอคงรู้แล้วถึงความกลัวของฉัน

ความกลัวนี้เคยอยู่ในใจของเธอบ้างไหม?

หรือบางที... ฉันอาจเป็นคนอ่อนแอเพียงคนเดียวบนโลกนี้

.

.

.

นาทีที่ 1:45

เสียงวีโอล่าครวญเพลงหวาน

ฉันเตะเท้าออกจากขอบซีเมนต์

ภาพของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ฝูงคน และพวกเธอขยายใหญ่ขึ้นในเลนส์ตา

.

ดิ่งลงมาอย่างกระสอบทราย

ร่วงหล่น

ลงมา

.

ไวโอลินโหนไห้ขึ้นสู่โน้ตบนบันไดเสียงขั้นสูง

สูงขึ้น

สู่ฟ้า

.

.

.

เสียงทิมปะนีเร่งเร้าให้บทเพลงปลดปล่อยพลังออกมา

ดั่งกระสุนระเบิดจากกระบอก

แล้วแผ่นโน้ตของคอนดักเตอร์ก็ปลิวว่อน

ด้วยท่วงทำนองที่ฉวัดเฉวียน

.

.

.

แต่ภาพทุกอย่างโถมถาเข้าหาฉันช้าเหลือเกิน

มีเวลาถมไปที่จะจ้องมองใบหน้าของพวกเธอแต่ละคน

น้ำตาหยดนั้น เธอมอบให้ฉันหรือ?

แววตาหวาดกลัวในดวงตาที่เบิกกว้างนั้นเล่า?

ฉันขอเข้าข้างตัวเอง และจะถามคำถามเพิ่มอีกสักหน่อยได้ไหม?

ในเมื่อพวกเธออยู่ใกล้เพียงเอื้อมขนาดนี้

และหัวใจของเราก็คงสั่นไหวอยู่ในอกเหมือนกัน

ฉันแค่อยากรู้

.

.

.

ว่าหากวันหนึ่งทุกอย่าง ที่ฉันเคยกล่าวไว้อย่างมาดมั่นกลายเป็นเพียงธุลีลมของคำโป้ปดอวดอ้าง -

หากวันหนึ่งฉันตกต่ำและการมีชีวิตอยู่เป็นเพียงสิ่งน่าอับอาย -

หากวันหนึ่งฉันต้องทำให้ทุกคนที่ฉันอยากให้ภูมิใจในตัวฉันผิดหวัง -

หากวันหนึ่งฉันล้มเหลวที่จะตอบแทนความรักที่เธอมอบให้ -

หากวันหนึ่งฉันพบว่าตนไม่อาจเป็นคนอย่างที่คิดและวาดหวังไว้ -

หากวันหนึ่งแม้แต่ตัวฉันก็ยังนึกเกลียดชังตัวเอง -

หากวันหนึ่งฉันต้องใช้ชีวิตแบบไร้จุดหมาย -

หากวันหนึ่งฉันต้องกลายเป็นคนอย่างที่ฉันเกลียด -

หากวันหนึ่งฉันเป็นได้แค่ตัวถ่วง -

หากวันหนึ่งฉันเป็นได้แค่ความน่าผิดหวัง -

หากวันหนึ่งฉันไม่อาจเป็นแบบอย่างให้ -

หากวันหนึ่งฉันรู้ตัวว่าไม่อาจมอบความรักที่ไร้เงื่อนไขให้แก่ใคร ๆ ...

.

.

บางทีพวกเธออาจเป็นแค่ความฝัน

ไม่ ฉันจะต้องไม่คิดเรื่องนี้

แต่ว่า... อย่างไรซะมันคงไม่ต่างกัน

.

.

.

หูฟังของฉันเลื่อนหลุดออกเพราะแรงสะบัดขณะลงจอด เสียงเพลงขาดหาย

แล้วพวกเธอก็กลุ้มรุมเข้ามา

ทรุดนั่งลงข้างร่างที่แหลกเหลวของฉัน

.

ฉันมองไม่เห็นเสียแล้ว

จะไม่ได้ยินได้ฟัง

หรือพร่ำพรรณนาถึงความฝันและความเศร้า

.

ฉันไม่เหลืออะไรเสียแล้ว

...แต่พวกเธอจะยังคง

“รัก”

ฉัน

ใช่ไหม?

-------------------

เรื่องสั้นนี้เขียนขึ้นในปี 2012 (พ.ศ. 2555) เพื่อลงในวารสารร่มชงโค คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ