[Movie Journal] The Intern... The Two Gens
The Intern (aka โก๋เก๋ากับบอสเก๋เก๋ 3/4)
เข้าฉาย 15 ตุลาคม 2015
Warner Bros.
ผู้กำกับ Nancy Meyers
"Baby Boom vs. Gen Y = My Parents and I"
แค่เห็นเดอ นีโร ในเทรลเลอร์เราก็ปักหมุดไว้แล้วว่าต้องมาดู เพราะเป็นผู้อาวุโสหิ้งเดียวกับเฉินหลง รักลุงมาก อยากแก่แล้วน่ารักแบบนี้บ้าง คริ ๆ
โอเค พอ ...
โดยรวม ๆ แล้ว The Intern เป็นหนังฟีลกู๊ด เข้าถึงง่ายในหลายแง่มุมทั้งเรื่อง sme รุ่นใหม่ vs. การบริหารธุรกิจแบบดั้งเดิม ช่องว่างระหว่างวัย สังคมผู้สูงอายุ กับ บทบาทในครอบครัวของหญิงชายที่เริ่มจะกลับกัน แต่การแตะไปทั่วก็มีข้อเสียของมันอยู่เหมือนกันเพราะทำให้ทิศทางของหนังแกว่ง คนดูโดนพล็อตรองเบี่ยงประเด็นจนเรื่อง ไม่แหลมเท่าที่ควร หนืดนิด ๆ คล้าย ๆ กับกำลังดูเช็คลิสต์ 10 ขั้นเข้าถึงปัญหาหัวใจลูกวัยรุ่น
ยังดีที่อารมณ์ขันกับความเรียบง่ายพรางดราม่าลูกสุดท้ายไว้มิด พอปล่อยตู้มออกมาตอนท้าย ๆ เราเลยพอได้ลุ้นกันบ้าง
ส่วนที่ชอบสุดของ The Intern ก็คือ หนังเรื่องนี้ล้อความแอ็บเสิร์ดของสังคมดิจิตอลได้อย่างแนบเนียนและน่ารักเช่นเรื่อง working space สมัยใหม่ที่พยายามลบความเป็น เจ้านาย-ลูกน้อง ออกไปเพื่อสร้างความเป็นกันเองและกระตุ้น creativity แต่ในความเป็นจริง ความเหินห่างระหว่างหัวหน้ากับลูกน้อง--- แม้กระทั่งเลขาส่วนตัวที่ใกล้ชิดกันมาก--- กลับยังมีอยู่ เพราะความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยไม่ได้อยู่ที่การตกแต่งภายในหรือทฤษฎีบริหารใหม่ ๆ แต่อยู่ที่ว่าเราเตรียม *ผ้าเช็ดหน้า* เผื่อให้คนอื่นซับน้ำตาบ้างหรือเปล่า ความสัมพันธ์อื่น ๆ ก็เป็นไปในลักษณะเดียวกัน
หลายครั้ง เทคโนโลยีที่เปลี่ยนเร็วจัดก็สอนให้เราหมดความอดทนกับอะไรก็ตามที่ก้าวตามจังหวะเราไม่ทัน เรารำคาญคนที่บอกให้เราช้าลง เหมือนกับที่รำคาญเวลาสอนญาติผู้ใหญ่ใช้กูเกิ้ลหรือฟอร์เวิร์ดไลน์แต่บางครั้งเราก็ได้รู้ว่า การล่วงหน้าไปโดยไม่รอก็ทำให้เราพลาดอะไรไปหลายอย่างเหมือนกัน
The Intern เตือนคนดูถึงเรื่องนี้พร้อม ๆ กับดึงศักดิ์ศรีของเบบี้บูมกลับมาในยุคของเจนวาย อาจจะไปในเชิงโลกสวยและชวนเชื่อเล็กน้อยแต่ภาพที่คนหลายเจนปรับตัวเข้าหากันได้ คนแก่ไม่เหี่ยวแห้งอยู่กับที่ คนหนุ่มสาวเดินไปข้างหน้าโดยมีประสบการณ์หนุนหลัง ก็ยังเป็นภาพฝันที่เราอยากให้เกิดขึ้นจริง ๆ และเป็นสิ่งที่ทำให้เราคิดอยู่ในใจขณะดูว่า หนังเรื่องนี้มัน beautiful ว่ะ รู้สึกพลังบวกถูกปลุก อูอา
Comments