TAG อวสาน โมเอะ... วิ่งสิ เอ๋ วิ่ง!!

เข้าไปดูเรื่องนี้เพราะชื่อผกก. Sion Sono แม้จะเคยดูผลงานเขาเพียงสองเรื่องคือ Himizu (เด็กหนุ่มเผชิญหน้ากับความล่มสลายทั้งบ้านเมืองและสภาพจิตใจของผู้คนภาย หลังการโถมทำลายของคลื่นยักษ์สึนามิ) และ Why don’t you play in hell (เด็กหนุ่มคลั่งหนังมาทำหนังให้กับแก๊งค์ยากูซ่าที่แสดงเองโดยไม่ใช้แสตนด์ อิน ฆ่าจริง เจ็บจริง ตายจริง) แต่ก็สนใจรสชาติประหลาดที่คงหาสไตล์ใกล้เคียงแบบนี้ได้ยาก หนังของเขาไม่เพียงแต่อุดมด้วยคนที่ไม่ค่อยจะปกติซักเท่าไหร่ แต่ยัง ดำเนินเรื่องไปในทางที่คาดเดาได้ยาก จนถึงขั้น ‘เหวอ‘เพราะมันไม่ประนีประนอมต่อตัวละครเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังถูกผลักจนสุดด้วยความรุนแรงเลือดสาด(สาดจริงๆเหมือนเปิดสายยางฉีด55) จึงรู้สึกว่าหนังของเขามันไม่มีคำว่ากลางๆ (บางเรื่องก็ดูโหดไปจนเข้าขั้นหนัง gore ซึ่งข้าพเจ้าไม่กล้าดู ) ทว่ามันไม่ใช่หนังที่เอาแต่ความโหดสะใจแต่โซโน่มักเสียดสีอะไรบางอย่างใน สังคมและสะท้อนทัศนคติที่ไม่ค่อยจะเหมือนใครของเขาในหนังเสมอ

สำหรับเรื่อง TAG นั้นเป็นอีกส่วนผสมประหลาดที่คงจะมีแต่ชาติญี่ปุ่นที่คิดได้แบบนี้ ภาพโปสเตอร์โปรโมทหนังเป็นเด็กสาวยืนทำหน้าแบ๊วๆ ซึ่งหากคุณหนุ่มๆทั้งหลายคาดหวังจะมาพบสบตาขาอ่อนก็ได้เจอทั้งเรื่องแน่นอน ทว่าไม่ใช่ในบรรยากาศหวานใสสีชมพู แต่อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด ! เปิดเรื่องมาด้วยความขวัญผวาของ มิตซูโกะ ที่เพิ่งรอดตายจากเหตุการณ์สะพรึงขวัญ ด้วยจู่ๆก็มีลมเพชฌฆาตสังหารเพื่อนๆที่กำลังนั่งรถบัสไปทัศนศึกษาขาดกระจาย เป็นสองท่อน ตายทั้งสองคันรถ ซึ่งเธอรอดมาได้อย่างปาฏิหารย์เพราะก้มลงเก็บปากกาพอดี มิตซูโกะรีบวิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิตจนกระทั่งมาเจอกับโรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งทั้งโรงเรียนมีแต่ผู้หญิง และต้องงุนงงสุดขีดเมื่อทุกคนทักทายเธอราวกับรู้จักกันมานาน ทว่าเธอกลับจำใครไม่ได้ซักคน!

เกริ่นให้ฟังแต่เพียงเท่านี้เพราะหากให้เล่าเรื่องย่อครบถ้วนสมบูรณ์ก็คงไม่ พ้นการสปอยล์เป็นแน่แท้ ซึ่งมันจะทำให้เสียอรรถรสในการดูอย่างมาก ด้วยความสนุกของมันคือการคาดเดาเรื่องว่ามิตซูโกะจะไปเจอเหตุการณ์สั่น ประสาทอะไรอีก และเชื่อเถอะว่ามันคาดเดาอะไรไม่ได้เลย เหตุผลตรรกะต่างๆที่โซโน่หยอดไว้เหมือนเป็นเพียงตัวหลอกล่อให้คนดูตีความไป ต่างๆนาๆ ราวกับวิ่งไล่จับ แต่ยิ่งเดาโซโน่ก็ยิ่งพาให้เราไปพบกับทางลี้ลับเส้นใหม่

ผนวกกับการถ่ายภาพที่มีการเคลื่อนไหวตลอดเพราะต้องตามตัวละครหลักที่วิ่งหนี ตายเกือบทั้งเรื่อง และการกำกับที่หวือหวา เว้นช่วงให้พักหายใจไม่ทันไรก็ต้องลุ้นไปกับตัวละครต่อ มันจึงเป็นความสนุกที่ราวกับวิ่ง 4คูณร้อยไปกับตัวละคร จนมาสู่เส้นชัยที่สำหรับเราไม่ได้เซอร์ไพรส์อะไรมาก แต่มันก็เป็นบทสรุปที่ดีพอที่จะอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดได้อย่างไม่ตะขิด ตะขวงใจ และยังเป็นการเสียดสีสังคมชายเป็นใหญ่อย่างญี่ปุ่นอีกด้วย (แต่เราก็ยังตีความบทสรุปตอนท้ายไม่แตกเท่าไหร่ใครดูแล้วมาวิเคราะห์ให้ฟัง ที)

โดยภาพรวมแล้วมันเป็นหนังที่ให้ความบันเทิงแบบประหลาดๆ ไม่เหมาะสำหรับคนที่ไม่เคยดูหนังเลือดสาด

(แต่จริงๆแล้วเราคิดว่าเรื่องนี้ความรุนแรงเลือดสาดนั้นไม่ได้ถูกใช้เพื่อ สร้างความสยองขวัญสะอิดสะเอียน(เราจึงพอรับได้ ปกติไม่ชอบดูหนังโหดหรอก55) แต่มันถูกใช้เพื่อสร้างโลกแฟนตาซีเหนือจริงไร้ตรรกะในแบบโซโน่ ภาพความโหดมันจึงออกมาแบบเว่อร์ๆ ไม่ได้แสยะสยองจนฝันร้าย)

แนะนำสำหรับคนที่ชอบดูหนังรสชาติใหม่ๆ ซึ่งสำหรับเรามันก็สนุกตื่นเต้นดี แต่ไม่ถึงกับชอบมาก เนื่องด้วยความรู้สึกว่าเค้าคงสร้างมาเพื่อเจาะกลุ่มคนดูผู้ชายเป็นหลักล่ะ นะ